Mijn ontmoeting met John

Op een zondag vier jaar geleden, zat ik zoals iedere zondag in die tijd, in de banken van de parochiekerk van St John in Felbridge in Engeland. Zoals vaker waren en nieuwelingen en een van deze nieuwelingen kwam naast mij zitten. Het was een hoogbejaarde man die ik ver in de 80 schatte. Hij zag er broos en zwak uit. Ik stelde mezelf aan hem voor als Hwee-Chong en hij stelde zich voor als John. Omdat de dienst inmiddels begonnen was, moest onze verdere kennismaking wachten.

Na de dienst was het tijd voor een nadere kennismaking. Ik vertelde dat ik met kinderen met epilepsie werkte in een dorp een paar kilometer verderop. Hij vertelde dat hij voorganger was van een kerk in Londen en dat hij nu met pensioen was. We praatten wat over koetjes en kalfjes en wat onze hobbies waren. Hij hield van vogels kijken en ik vertelde dat ik graag in mijn auto reed. Toen was het tijd voor mij om weer terug te gaan om mijn dienst te beginnen. Terwijl ik onderweg naar de uitgang verschillende mensen gedag zei, vroeg iemand aan mij of het John Stott was waar ik mee aan het praten was. Hij heette inderdaad John en was voorganger in Londen, dus ik keek om en tot mijn verbazing besefte ik dat het inderdaad John Stott was.

Voor degenen die hem niet kennen, John Stott was een van de belangrijkste, zo niet de belangrijkste figuren uit de evangelisch christelijke wereld. Gewijd als voorganger in de Anglicaanse Kerk vlak na de oorlog groeide hij uit tot een begrip in de evangelische wereld. Hij schreef zo’n 50 boeken die in vele talen zijn vertaald. Hij stond aan de wieg van de Lausanne beweging die het begrip ‘evangelisatie’ voorgoed veranderde. Hij was nauw betrokken bij de christelijke studentenvereniging UCCF in Engeland en later bij de wereldwijde IFES. Hij was een populair en geliefd spreker overal in de wereld.

Ik heb zelf nooit het voorrecht gehad om John Stott te horen spreken. Ik heb natuurlijk verhalen gehoord van anderen over hoe gezegend ze waren toen ze hem hoorden spreken. Hoe zijn krachtige boodschap en zijn trouw aan de Bijbel hen had geraakt. Hoewel ik het nooit zal weten, denk ik dat hij een beetje te vergelijken is met Ds. Dick van Keulen, die ik heb horen spreken toen ik lid was van Ichthus Eindhoven, in de jaren 90. Zacht, maar ook duidelijk en met autoriteit. Het is voor mij dan ook moeilijk voor te stellen dat de oude zwakke man die ik die zondag sprak, jaren lang volle zalen trok en dat hij een paar weken na onze kennismaking zijn laatste lezing gaf tijdens een grote conferentie in Keswick.

Afgelopen woensdag kwam het bericht dat John Stott op 90 jarige leeftijd was overleden. Hij overleed in het bijzijn van familie en vrienden, terwijl hij luisterde naar Handel’s Messiah. Met het overlijden van John Stott verliest de evangelisch christelijke wereld een van zijn boegbeelden. Zijn kennis, geloof in God en nederigheid zullen gemist worden. En ik zal nooit meer de kans krijgen om hem te horen spreken.

Historische verkiezingen in het Verenigd Koninkrijk

Gisteren werden in het Verenigd Koninkrijk de algemene verkiezingen gehouden. In normale omstandigheden is het zo dat gedurende dag mensen naar de stembus gaan en hun stem uitbrengen. Om 22.00, wanneer de stembussen sluiten, zet men de televisie aan om gedurende de eerste uren de eerste uitslagen mee te krijgen. Na een paar uur gaat men naar bed en de volgende ochtend staat men op, zet de TV aan en neemt men kennis van het feit dat partij X heeft gewonnen met een absolute meederheid en dat de leider van partij X de nieuwe premier wordt. Deze keer ging het anders.

Labour, onder leiding van Gordon Brown lijdt een groot verlies en staat op dit moment met nog 29 zetels te vergeven op 87 zetels verlies op 2005. David Cameron’s Conservative Party wint 92 zetels en komt op dit moment uit op 291. Voor een absolute meederheid zijn 326 zetels vereist. De verkiezingen hebben dus geen partij met een absolute meerderheid opgeleverd. Nu is dat in veel landen, zoals Nederland, de normaalste zaak van de wereld. In het Verenigd Koninkrijk is dit echter een unieke gebeurtenis. Er kan dan ook met recht worden gesproken over historistische verkiezingen. De laatste keer dat bij verkiezingen een ‘hung’ parliament – waar geen enkele partij de absolute meerderheid behaalde – was in 1974. De jongste Brit die ooit een verkiezing heeft meegemaakt waar dit gebeurde is 36 en de jongste Brit die zelf heeft gestemd bij dergelijke verkiezingen is 54.

De reden dat deze uitslag uniek is in het Verenigd Koninkrijk, komt met name door hoe het Britse kiesstelsel werkt. In het Verenigd Koninkrijk werkt met niet zoals in Nederland met evenredige vertegenwoordiging, waarbij de zetels evenredig worden verdeeld. In plaats hiervan werkt men volgens het ‘First Past the Post’ principe. Voor de verkiezingen wordt het land opgedeeld in 650 kiesdistricten, die ‘constituencies’ worden genoemd. Iedere consituency kiest een lid voor het parlement. Het principe is dat de eerste kandidaat die het vereiste aantal stemmen haalt – de ‘Post’ –  in de constituency wordt verkozen. In dit systeem hebben de kleinere partijen nauwelijks een kans om in het parlement te komen, omdat alleen de grootste partij in elke constituency in het parlement terecht komt. Om te laten zien wat voor verschil dit maakt, zal ik later vandaag laten zien hoe de zetelverdeling van de Tweede Kamer eruit zou zien als dit systeem in Nederland zou worden toegepast. Omdat dit systeem niet uitgaat van het aantal uitgebrachte stemmen op een partij maar op het aantal zetels, gaan er steeds meer stemmen op om over te stappen op evenredige vertegenwoordiging. Labour en Lib Dem zijn hier wel voor te porren, maar de Tories zijn echter faliekant tegen.

De winst van de Tories en het verlies van Labour zijn verwacht. Wat echter verrassend was, is het verlies van de Liberal Democrats, onder leiding van Nick Clegg. Gedurende de peilingen stond de partij steeds op winst. Clegg maakte tijdens de TV debatten een goede indruk. Toen direct na de verkiezingen de exit polls aangaven dat de Liberal Democrats 3 zetels zouden verliezen, was iedereen, inclusief de experts ervan overtuigd dat de exit polls niet konden kloppen. Nu blijkt dat de exit polls toch gelijk hadden. Liberal Democrats staan nu op 5 zetels verlies. Wat de reden voor dit verlies is, is onduidelijk. Wellicht heeft het feit dat de Euro zich aan het misdragen is hier mee te maken. De Liberal Democrats zijn namelijk voorstanders van de invoering van de Euro.

Dus de Conservatives zijn nu de grootste partij en David Cameron wordt de nieuwe premier en kan met andere partijen een coalitie vormen. Nou, nog niet. Onder de Britse wetgeving heeft bij een ‘hung parliament’ niet automatisch het recht om de premier te leveren of om de regering te vormen. Bij het ‘hung parliament’ heeft de zittende premier, Gorden Brown, het eerste recht om een coalitie te vormen. Pas wanneer dit niet lukt of wanneer Brown zijn ontslag aanbiedt krijgt David Cameron de kans op aan de slag te gaan. Cameron kan dat besluiten om een coalitie te vormen of, en dat is meer waarschijnlijk, hij kan besluiten om een minderheidskabinet te vormen. Wat er ook zal gebeuren, een ding is duidelijk. Er komt een regering die sinds 1974 niet meer is voorgekomen.

Zoals gezegd, dit waren historische verkiezingen. Niet alleen vanwege de uitslag, maar ook vanwege de campagne. Lijsttrekkers debatten zijn in Nederland heel gewoon. In het Verenigd Koninkrijk was het tot dit jaar een onbekend fenomeen. Voor het eerst in de geschiedenis werden er dit jaar TV debatten gehouden tussen Brown, Cameron en Clegg. Ook werden er voor het eerst sinds lange tijd gebruik gemaakt van exit polls om de uitslag te voorspellen. Een smet op deze verkiezingen is het feit dat de stembureaus het grote aantal mensen dat wilde stemmen niet aan kon. Toen om 22.00 de stembussen sloten, stonden in het hele land nog honderden stemmers in de rij om hun stem uit te brengen. In sommige gevallen werden de stemmers voor 22.00 zo veel mogelijk naar binnen gepropt zodat ze nog hun stem uit konden brengen, maar in veel gevallen ging de deur om slot en honderden mensen werden naar huis gestuurd, zonder hun stem te hebben uitgebracht.

Campagnes tegen misdaad zijn al lang geen nieuw fenomeen meer. Al jaren zijn er televisie spotjes and posters die ons proberen te overtuigen dat het overtreden van de wet niet zo’n goed idee is. Tot nu toe waren deze campagnes gericht op maatschappelijk gezien relatief milde vergrijpen, zoals illegaal muziek en films downloaden en alcoholmisbruik. Het is overigens niet mijn bedoeling om het effect van dit soort misdrijven niet bagetalliseren. Een dierbare verliezen door iemand die te diep in het glaasje heeft gekeken voordat hij de auto instapt is verschrikkelijk en een muziekproducent zal ook niet blij zijn met de inkomsten die hij mis loopt door illegale kopieen. Maar laten we eerlijk zijn. Als de reclassering probeert in uw straat iemand die heeft gezeten voor rijden onder invloed zullen de meeste mensen heel anders reageren dan wanneer het gaat om een pedofiel.

De campagnes zijn dus vooral gericht op relatief kleine vergrijpen. Deze week zag ik echter een poster hangen bij de supermarkt waar ik altijd mijn boodschappen doe. “18 maanden brommen voor 200 euro. Dat was het echt niet waard!” Onderaan de poster stond “overval loont nooit”. Hoe zijn we als maatschappij moreel zover afgedaald dat de overheid nu campagne voert tegen overvallen plegen?  Veel mensen zeggen dat de morele waarden en normen vervagen. Dat de jeugd van tegenwoordig veel minder respect heeft voor de wet. Ik heb dat nooit geloofd. Ik heb altijd geloofd dat het vroeger niet veel beter was dan nu. Doordat het nieuws nu veel sneller rondgaat is er alleen meer bekend. Maar als ik zo’n poster zie, begin ik toch te twijfelen. Misschien zijn we tegenwoordig wel veel lakser als het gaat om waarden en normen. Misschien nemen we het wel minder nauw met ons moraal. Als we nu posters zien waarin het plegen van een overval wordt afgeraden, wat voor posters zullen we over 10 jaar hebben? Zullen we dan posters krijgen met teksten in de richting van “Ik mocht die gozer niet en zorgde dat ik van hem af was. Nu zit ik voor de rest van mijn leven. – Moord loont nooit” of “5 jaar in de bak; dat was die wip echt niet waard – verkrachting loont nooit”? Ach, misschien loop ik nu wel te overdrijven. Ik hoop het wel. Ik hoop dat we over 10 jaar nog steeds het fatsoen hebben om elkaars lichaam en leven te respecteren. Als dat niet het geval is, wat onderscheidt ons dan nog als mensen?

Welkom

Welkom op mijn nieuwe blog. Nu ik weer terug in Nederland ben is het gepast om ook een Nederlandstalige blog te beginnen. Mijn Engelse blog: http://bangortheologian.wordpress.com blijft gewoon bestaan en ik zal er ook regelmatig op blijven schrijven. Het doel van deze blog is om te kijken of schrijven iets voor me is. Ik ben aan het nadenken over een carriere als freelance schrijver. Ik heb altijd graag geschreven en verschillende mensen hebben mij verteld dat ik het goed kan. Nu is het tijd om mijn schrijftalenten aan het wat breder publiek bloot te stellen en te kijken wat de wereld er van vindt. Dus, wat kun je verwachten? Van alles en nog wat. Korte verhalen, recensies, columns, bijbeloverdenkingen, nieuws, nieuwsachtergronden en al het andere schrijfwaardige ideeen die ik in de loop van de tijd tegenkom.

Ik wil jullie allemaal uitnodigen om opmerkingen of commentaar te leveren over mijn werk. Positief, negatief, correcties, suggesties, alles is welkom. Lees ze!